Home > Nieuws

Nieuws

Gek van de arbodienst

Ineens verga ik van de pijn, rechts in mijn onderrug. Voor ik het weet, lig ik op de spoedeisende hulp. Na een paar uur wordt de diagnose gesteld: een niersteen. Die diagnose valt mee, de pijn helaas niet. Ik moet blijven en de volgende dag wordt er een buisje geplaatst tussen de nier en de blaas. Met verschillende medicijnen en de wetenschap dat over twee weken (dat worden er helaas vier) zowel de steen als het buisje operatief verwijderd wordt, mag ik een dag later weer naar huis. Nog niet echt een feest, want door pittige koorts en pijn ben ik nog een paar dagen geveld. Daarna ga ik eerst maar even halve dagen en nog een beetje werken en daarna gewoon weer volledig.

Maar dan. Door m’n ziekmelding krijg ik een telefoontje van de arbodienst met de logische vraag waarom ik ziek ben gemeld. Tot zover prima. Na mijn uitleg krijg ik te horen dat ik toch echt helemaal nog niet hoef te gaan werken. Ook niet halve dagen. Van dat soort opmerkingen raak ik al snel geïrriteerd. Hoezo hoef ik helemaal nog niet te gaan werken? Als ik mezelf goed genoeg voel om halve dagen te gaan werken, lijkt me dat een logische stap. Maar, nee hoor, dat wordt volkomen genegeerd en na de opmerking dat ik binnenkort wel opgeroepen word voor een bezoekje aan de arboarts, krijg ik nog een keer de boodschap mee dat ik echt niet hoef te gaan werken. Nee, stel je voor dat je gaat werken als je het kunt. En twee dagen later krijg ik een brief die aan m’n werkgever gericht is waarin staat dat ik nog niet in staat ben om te werken. Natuurlijk.

Maar het wordt nog gekker. Op het moment dat ik elke dag alweer vrolijk naar kantoor rijd om lekker te gaan werken, krijg ik weer een brief van de arbodienst. Om op een bepaalde dag om 12 uur ’s middags in Breda (ik werk in Nijmegen) te verschijnen bij de arboarts. Hoezo? Wat gaat die arboarts mij in hemelsnaam vertellen? Of gaat hij zelf die niersteen eruit halen? Mijn verwondering gaat niet over de mensen, mijn verwondering gaat over de compleet idiote systemen. Als ik in staat ben om naar Breda te rijden om een dokter een briefje in te laten vullen waar hij toch echt niet veel meer op kan zetten dan dat ik binnenkort een ingreepje heb en nu aan het werk ben ondanks fervente pogingen van de arbodienst om me dat uit m’n hoofd te praten, ben ik ook in staat om te werken. Dat is toch de bedoeling, lijkt mij. Maar nee, laten we lekker elkaars tijd verspillen en vooral geld over de balk gooien. Het idee om rigoureus op deze volstrekt inefficiënte flauwekul te bezuinigen is natuurlijk buiten proportie. Nee dan maar, ik noem een willekeurig voorbeeld, op de mensen met een beperking die ook gewoon willen werken, maar dan noodgedwongen bij de sociale werkvoorziening.

En dan nog wat, ik mag zelf de dames en heren van de arbodienst niet eens bellen, om een poging te doen het een en ander te verduidelijken. Dat moet de werkgever doen. Blijkbaar kan ik niet werken, evenmin als bellen, maar wel naar Breda rijden.

Bron: De Telegraaf, Ellen van Langen.

Infobulletin Occure BV

 

Nieuwe RI&E-regels van kracht per 1 april

Op 1 april zijn de regels in de Arbowet voor de risico-inventarisatie en –evaluatie (ri&e) die een werkgever moet opstellen veranderd. De wijzigingen zijn van toepassing op werkgevers met ten hoogste 25 werknemers. Het wordt voor hen gemakkelijker en goedkoper om aan de ri&e-verplichting te voldoen. Het is voor deze groep bedrijven niet meer verplicht deskundige hulp in te schakelen bij het laten toetsen van hun ri&e. Mits zij gebruik maken van een ri&e-instrument die voor hun branche is opgesteld.

Een ri&e levert een belangrijke bijdrage aan goede arbeidsomstandigheden in een onderneming. In de ri&e legt de werkgever vast welke risico’s werk oplevert voor zijn werknemers. In een plan van aanpak, dat deel uitmaakt van de ri&e, beschrijft de werkgever welke maatregelen hij neemt om deze risico’s te minimaliseren.
Het opstellen van een ri&e is een wettelijke verplichting. Het resultaat moet worden getoetst door een arbokerndeskundige. Vanaf 1 april geldt deze verplichting echter niet meer voor bedrijven met ten hoogste 25 werknemers. Zij hoeven geen deskundige hulp meer in te schakelen bij het laten toetsen van hun ri&e, op voorwaarde dat zij gebruik maken van een ri&e-instrument dat is aangemeld bij de Stichting van de Arbeid. Dat betekent dat zij minder kosten hoeven te maken.
Ook moeten werkgevers vanaf 1 april werknemers de mogelijkheid bieden om de ri&e van het bedrijf in te zien.
Branches hebben de afgelopen jaren, met betrokkenheid van arbodeskundigen, ri&e-instrumenten ontwikkeld waar kleine bedrijven gebruik van kunnen maken. Via het Steunpunt RI&E-instrumenten zijn deze instrumenten beschikbaar.
Met deze vereenvoudiging van wetgeving wordt een betere naleving van de ri&e-verplichting beoogd en besparen bedrijven met ten hoogste 25 werknemers administratieve lasten.

Erkend instrument
Een instrument is erkend als het is aangemeld bij de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid of een door de minister aangewezen instelling en daarnaast voldoet aan de volgende voorwaarden:
• Het is opgesteld met betrokkenheid van werkgevers- en werknemersverenigingen op ten minste brancheniveau.
• Het branche-instrument is vooraf getoetst door een deskundige.
• Het is door de betrokken werkgevers- en werknemersverenigingen gezamenlijk aangemeld.
• Het heeft na aanmelding een geldigheidsduur van maximaal drie jaar.

Infobulletin Occure BV

 

Gek van de arbodienst

Ineens verga ik van de pijn, rechts in mijn onderrug. Voor ik het weet, lig ik op de spoedeisende hulp. Na een paar uur wordt de diagnose gesteld: een niersteen. Die diagnose valt mee, de pijn helaas niet. Ik moet blijven en de volgende dag wordt er een buisje geplaatst tussen de nier en de blaas. Met verschillende medicijnen en de wetenschap dat over twee weken (dat worden er helaas vier) zowel de steen als het buisje operatief verwijderd wordt, mag ik een dag later weer naar huis. Nog niet echt een feest, want door pittige koorts en pijn ben ik nog een paar dagen geveld. Daarna ga ik eerst maar even halve dagen en nog een beetje werken en daarna gewoon weer volledig.

Maar dan. Door m’n ziekmelding krijg ik een telefoontje van de arbodienst met de logische vraag waarom ik ziek ben gemeld. Tot zover prima. Na mijn uitleg krijg ik te horen dat ik toch echt helemaal nog niet hoef te gaan werken. Ook niet halve dagen. Van dat soort opmerkingen raak ik al snel geïrriteerd. Hoezo hoef ik helemaal nog niet te gaan werken? Als ik mezelf goed genoeg voel om halve dagen te gaan werken, lijkt me dat een logische stap. Maar, nee hoor, dat wordt volkomen genegeerd en na de opmerking dat ik binnenkort wel opgeroepen word voor een bezoekje aan de arboarts, krijg ik nog een keer de boodschap mee dat ik echt niet hoef te gaan werken. Nee, stel je voor dat je gaat werken als je het kunt. En twee dagen later krijg ik een brief die aan m’n werkgever gericht is waarin staat dat ik nog niet in staat ben om te werken. Natuurlijk.

Maar het wordt nog gekker. Op het moment dat ik elke dag alweer vrolijk naar kantoor rijd om lekker te gaan werken, krijg ik weer een brief van de arbodienst. Om op een bepaalde dag om 12 uur ’s middags in Breda (ik werk in Nijmegen) te verschijnen bij de arboarts. Hoezo? Wat gaat die arboarts mij in hemelsnaam vertellen? Of gaat hij zelf die niersteen eruit halen? Mijn verwondering gaat niet over de mensen, mijn verwondering gaat over de compleet idiote systemen. Als ik in staat ben om naar Breda te rijden om een dokter een briefje in te laten vullen waar hij toch echt niet veel meer op kan zetten dan dat ik binnenkort een ingreepje heb en nu aan het werk ben ondanks fervente pogingen van de arbodienst om me dat uit m’n hoofd te praten, ben ik ook in staat om te werken. Dat is toch de bedoeling, lijkt mij. Maar nee, laten we lekker elkaars tijd verspillen en vooral geld over de balk gooien. Het idee om rigoureus op deze volstrekt inefficiënte flauwekul te bezuinigen is natuurlijk buiten proportie. Nee dan maar, ik noem een willekeurig voorbeeld, op de mensen met een beperking die ook gewoon willen werken, maar dan noodgedwongen bij de sociale werkvoorziening.

En dan nog wat, ik mag zelf de dames en heren van de arbodienst niet eens bellen, om een poging te doen het een en ander te verduidelijken. Dat moet de werkgever doen. Blijkbaar kan ik niet werken, evenmin als bellen, maar wel naar Breda rijden.

Bron: De Telegraaf, Ellen van Langen.

Infobulletin Occure BV

 

Congres duurzame inzetbaarheid / generatiemanagement; 1 november a.s.

Generatiemanagement / duurzame inzetbaarheid.

Vooraankondiging
Op 1 november a.s. zal Occure, in samenwerking met VAN AETSVELD vandaag is anders (VAVIA), een congres organiseren met betrekking tot duurzame inzetbaarheid cq. generatiemanagement.
We zullen vanuit verschillende perspectieven (zoals vanuit werkgever, inhoudsdeskundige, arbodeskundige, veranderdeskundige) ingaan op de uitdagingen die de huidige vergrijzing en ontgroening met zich meebrengt.

We zullen de kansen (Schatgraaf) kant van de uitdaging neer willen zetten. Door slim en tijdig op deze uitdaging in te springen kan een organisatie zich positief onderscheiden van collega ‘s door:
• een aantrekkelijke omgeving te bieden voor de jonge instroom door te laten zien dat men met respect en ondernemerschap om gaat met de oudere organisatie
• door minder dure (schaars=duur) jonge instroom nodig te hebben doordat het rendement van de oudere werknemer hoog blijft
• door de mix van jong en oud juist synergie te laten geven i.p,.v spanning
• door juist per leeftijdscategorie gebruik te maken van de mogelijkheden die aanwezig zijn en ontstaan door de (ervarings)jaren heen i.p.v. alleen maar te kijken naar wat er juist niet meer is
• door tijdig een context te bieden voor jong en oud waar je zowel geestelijk als fysiek wordt uitgedaagd in zaken waar je goed in bent (geworden?)
• etc.

Het congres zal centraal in het land worden gehouden. Indien u belangstelling heeft, maak dat dan vast kenbaar door gebruik te maken van de mogelijkheid tot voorinschrijving. U krijgt bij voorinschrijving 15 % korting. U kunt dit doen via info@occure.nl.

Infobulletin Occure BV

 

Occure op Business Point Breda; 13-14 april a.s

Maakt u zich al zorgen over de grote risico’s ten gevolge van de voortschrijdende vergrijzing voor u en uw werknemer?

Vanuit Finland houdt professor Ilmarinen zich al ruim 30 jaar bezig met deze problematiek. Hij ontwikkelde ook onder andere de Work Ability Index (WAI).
De Work Ability Index (WAI) is een vragenlijst die meet hoe werknemers lichamelijk en geestelijk in staat zijn hun werk te doen (workability). De WAI is onderdeel van een breed concept van werkvermogen. Het concept levert een bijdrage aan de duurzame inzetbaarheid van werknemers door het werkvermogen in kaart te brengen. Occure is in het bezit van een licentie dit onderzoek uit te voeren.

Wilt u de WAI zelf eens invullen?
Bij deze bent u uitgenodigd om dit te komen doen in onze stand (84) op Business Point Breda, een groots opgezet beurs- en netwerkevent op 13 en 14 april a.s.


Vind uit wat uw eigen werkvermogen is en u kunt ook meteen eens van gedachten wisselen of de WAI een instrument is dat ook uw onderneming verder kan helpen bij het inzetten van een succesvol generatiemanagement.

Indien u niet in staat bent één van deze dagen op beurs te komen, maar wel interesse heeft in de WAI, kunt u natuurlijk ook altijd een afspraak met ons maken via info@occure.nl.

Infobulletin Occure BV

 


Pagina 91 van 96